Een feessie in de geest van de Hele Gave Huiskameravond maar dan in de Centrale Bibliotheek van Rotterdam. Dat is Variété De Luxe. De tweede editie is op vrijdag 10 september.
Check die kekke flyer van überpappie Arjen de Jong:
On de roll komen:
Lenya - singer/songwritress achter de piano
Hemmo Smit - onversneden Rotterdams cabarettalent
‘Speckneck’ - korte film van Jeroen Bernard & Alicia Breton Ferrer over de punktrots van Sliedrecht
Boom Boom Du Terre - Roffa-hottie die stoeit met electro, techno & veel meer. Deze beatjesbakker stond al op Lowlands en nu gewoon in je bieb.
“Aha! Een artistiek avontuur in een aangename ambiance dus? Aardig gek!”
“Zeker wel”
Dit weekend is Camping Rotterdam in Overschie. Je kans om onvervalst vacantie te vieren in Reo (‘Reo? Waar leg dat dan? Italië ofzo?’ ’ Nee joh, das Rotterdam en Omstreken’ . Zo ging de oude grap). Maar goed, Camping Rotterdam, hardstikke leuk festival en je mag ook komen buurten zonder te blijven slapen.
Op vrijdag is er het kortefilmfestival Cinepeter. Naar verluidt in een SRV-wagen en van dat idee word ik al heel vrolijk. Kan nooit slecht zijn. Eén van de films die draait is ‘De zoon van Koperen Ko’, de kortdocu die ik twee jaar terug maakte met de mannen van TurboTurbo.
Op de zaterdag doe ik mee met Gelul Del Mar, van de desperado’s van Revolutie.tv, een collectief aan dichters, av-mensen, muzikanten en vormgevers dat uitermate lekker aan de weg loopt te sabbelen. Wat je te zien krijgt? Ik weet het niet. Ga er maar vanuit dat het op het raakvlak zit van theater, muziek, film en verrassingen. En het is ook nog eens lache. Hun eigenste aankondiging luidt:
Gelul del Mar
Dagelijks van 13.00 uur tot 23.00 uur
kaartjes 2 euro
Gelul del Mar Show door kunstcollectief Revolutie.TV (incl. Voigt Moisturizer; bruint, brandt en beschermt) en MC Bad Gast in beeld, geluid en woord. Stand-up poetry, muziek, animatie en onnodig veel humor. Rotterdamse kakkerlakken maken een busreisje naar Playa del Puta Brava.
Maak tussendoor kennis met de Propper-toppers en de KwantaCosta-dames. Special acts van local heroes: Seamonk & Gypsy, Peter de Koning (ex Sauna West) en Michel Ebben o.v.
20.00-23.00 uur elke dag GRATIS in de legertent Disco del Mar: DJ’s Anti Oxidant & De Vrije Radikale, DJ Okkie en DJ O’Henn (Freshest Kids). Decor del Mar: Polly Oskam.
* * *
Kom dus langs. Is bovendien een mooie gelegenheid om het behalen van mijn rijbewijs met me mee te vieren.
Door recente drukte (klussen, voetbal kijken) was het me nog niet gelukt te vertellen over een onlangs vervulde jongensdroom: ik sta in de Playboy. Nee, niet met een nietje in mijn buik. Ik ben zelf helemaal niet te zien, maar een klein deel van mijn platencollectie wel. De special ‘Under Covers’ verzamelt een mooie collectie aan blote hoezen. Op rommelmarkten mag ik graag tweedehandselpees met functioneel naakt op de hoes meenemen en eindelijk heeft die hobby een podium gekregen. En dan meteen ook maar de Playboy! Een betere plaats kan je je niet wensen. Ik geef geen preview hier. Daarvoor moet je maar naar de bladenman of het tankstation. Je kan op de site van Playboy wel lezen hoe de productie tot stand kwam.
Als Demis Roussos een Afrikaan was geweest, dan had-ie vast Bonga geheten. Of doe ik daar de Grote Muzikale Meneer van Angola tekort mee? Ik dacht het niet. Bonga deelt met Demis een groot lijf (de ideale klankkast), een baard en een rasperige stem. Groot verschil: Bonga verkocht lang niet zoveel platen, is zelfs een muzikaal geheim en daarmee geschikt voor deze tweede aflevering van ‘Kostelijke prak’. Ander verschil is dat Bonga’s muziek swingt als den spreekwoordelijken tierelier. Bonga’s unieke sound werd gevormd door zijn jeugd in Angola, zijn verblijf in Portugal én in Rotterdam waar hij begin jaren zeventig liedjes opnam met Kaapverdiaanse muzikanten. Angola 74 is Bonga’s prachtplaat, maar ook dit nummer is een aardige proeve van zijn kunnen.
Variete De Luxe [muziek, film & performances]
@ Centrale Bibliotheek Rotterdam
Hoogstraat 110, Rotterdam
19.00 - 22.00
Grrratis entree!
“Kostelijke prak” . Dat zei de vader van een jeugdvriend altijd wanneer zijn moeder-de-vrouw de avondmaaltijd opdiende. Dat eten was altijd van de klassieke stempel: stamppot, aardappelen, kuiltje jus. Ik moest aan die term denken toen ik naar een naam zocht voor een nieuwe rubriek op deze site: een nieuwe serie, die me dwingt vaker een stukje op dit blog te plaatsen. Het is een rubriek geworden waarin ik klassieke popmuziek (vergeten, van toen, oubollig, maar soms ook gewoon goed) belicht. Kostelijke prak dus.
Ik kom tijdens mijn werk zoveel goede oude liedjes tegen. De uitvoerende artiesten zijn dood of vergeten, meestal allebei. In die categorie: Arthur Alexander, een soulzanger uit de vroege jaren zestig. Uitvinder van de countrysoul, oud en redelijk gelukkig geworden en daarom wellicht vergeten in de annalen van de popmuziek. Zijn mooiste lied, Go Home Girl, gaat over een driehoeksverhouding. Net als bij een goede smartlap, wordt het probleem al in het eerste couplet onthuld:
Now me and Frank
We’re the best of friends
And our friendship will never end
But it would hurt him so
For him to know
That I love his girlfriend
Hoe het verder afloopt, kan je hier horen. Trek je niet te veel (of juist te veel) aan van de huisgeknutselde clip die de liedtekst op plastische wijze weergeeft.
In 2004 studeerde ik nog geschiedenis. Dat jaar moest ik mijn scriptieonderwerp indienen. Omdat kiezen soms lastig is, waren er ook een aantal musea die opdrachten aandroegen. Een mooi één-tweetje want dan konden zij een expositie maken met de bevindingen die jij in je scriptie vond. Eén historisch museum wilde graag een expositie maken over muziek in concentratiekampen. Ik heb er goed over nagedacht, maar besloot het uiteindelijk niet te doen.
Ik had geen zin om me een jaar onder te duiken in de meest duistere periode uit de recente geschiedenis. Lafjes misschien, maar uiteindelijk heb ik een scriptie geschreven over de opkomst van het levenslied in de periode tussen de wereldoorlogen (1919-40).
De jaren dertig waren een vruchtbaar tijdperk voor amusementsmuziek, maar veel mensen weten niet dat er tijdens de oorlog gewoon werd doorgezongen. Ook in de concentratiekampen dus: gevangenen zongen zichzelf moed in, er werden zelfs concerten opgevoerd voor en er zijn mensen geweest die niet werden vermoord omdat ze zo goed viool konden spelen.
Via Muziekweb kreeg ik de kans om deze ‘oorlogsmuziek’ te belichten. Zij het minder diepgravend dan in een scriptie. Samen met een collega koos ik twaalf fragmenten met oorlogsmuziek. We maakten geen onderscheid tussen vocale amusementsmuziek, klassieke muziek en propaganda. Het resultaat is een folder, die 70 jaar na de oorlog, een overzicht geeft van wat oorlog met muzikale mensen doet.
Misschien handiger voor internet is ook de tijdlijn die we maakten, inclusief 25 korte muziekfragmenten.
Mensen die graag muziekblogs als deze lezen, wil ik met liefde attenderen op het blog van Marcel Wiebenga. Het mooie is dat hij bijna elke dag iets schrijft. Een goed voornemen en ik hoop dattie het vol houdt. De meeste kennen Marcel van zijn drummende verleden in Oil of The Quotes of van zijn FC De Unie-feesten (krijg er weer zin in met zo’n WK voor de deur), maar ik ken Marcel vooral van zijn Africa 100 cd: honderd Afrikaanse mp3-parels die hij ooit voor me brandde op één cd.
Ik dacht aan Marcel’s Africa 100 toen ik voor RASA mijn top-20 samenstelde voor The African Blacklist, een hitlijst met de beste Afrikaanse en Caribische nummers. Er rolt uiteindelijk een top-50 van beste nummers uit en die plaatjes gaan ze op zondag 25 april draaien.
Mijn nummer-1 is de man die me de Afrikaanse muziek insleurde. Nee, niet Wiebenga maar Fela. Ik herinner me dat ik een keer ‘s nachts een liveshow op Nederland 3 zag. Ergens uit de jaren tachtig, ik denk North Sea Jazz. Zo goed! Nummers waar maar geen einde aan leek te komen. En waarom zouden ze stoppen? Betere dansmuziek dan zoiets bestond er niet.
Vanaf dat moment ben ik op zoek gegaan naar Afrikaanse muziek, en die reis bevalt me tot op heden meer dan goed. Afgelopen weekend zag ik Fool’s Gold op Motel Mozaique. Een stel Amerikanen (en één Israeli) die Afrikaanse muziek spelen. Dat deden ze zo feestelijk, dat er nu vast wat indiekids zijn, die nu net als ik willen speuren naar afrobeat, juju, ethiofunk, soukous en weet ik veel hoe al die muziek uit Afrika verder heet. Check trouwens ook de meesterlijke videoclip van Fool’s Gold: flessen ranja, een zwembad, bikini’s, saxofoons en Labradors. God, ik heb zin in de zomer!
Het interview met Kraak & Smaak over hun muzikale voorkeuren staat al een tijdje online. We namen het filmpje midden in de winter op. Vandaar de blauwe neuzen, sneeuw en vroeg invallende duisternis. De beelden zijn geschoten in de platenzaak onder de studio van K&S. Ik kom zeker nog een keer terug om meer gericht door de bakken te snuffelen. Moet je ook maar eens doen en kijken of het je dan lukt om de favorieten van K&S er uit te vissen.
En hier kan je álle plaatjes zien en horen die die middag langskwamen.
