Dit is dus één van de dingen waar ik aan werkte: een filmpje met cabaratier Mike Boddé over zijn muzikale smaak. Daar zit een aantal opvallende verrassingen tussen. Er zitten nog een paar filmpjes in de pijplijn. Er volgt dus meer!
Als je een paar maanden niet gepost hebt op je website, dan móet je een eerste post een fatsoenlijk bericht zijn. De reden voor mijn afwezigheid? Ik was druk met werk en daar doe ik één dezer dagen zeker verslag van. Maar eerst: Haïti. Door die enorme aardbeving is het uiteraard het nieuws van de dag. Ik begreep dat er donderdag een massale inzamelactie komt. Dat is goed nieuws.
Ik hoop echt dat hulporganisaties Haïti structureel kunnen helpen, en dat het land ook op de kaart komt te staan als toeristische trekker met zon, strand en uitstekende muziek. Dat is hun buurland Dominicaanse Republiek ook gelukt dus waarom zou zoiets niet kunnen in Haïti?
Om met die muziek te beginnen: ik vond een geweldige clip van La Perfecta, een Haïtiaanse groep. Wat een nummer, het swingt maar door! Zeven minuten lang. In het begin lijkt het nog wat gewoontjes, maar na een minuut of drie kan je echt niet meer stil blijven zitten. En dan krijg je er nog wat acrobatiek bij als bonus.
Een land is meer dan zijn ellende. Hopelijk zien we in de toekomst meer van Haïti’s zonnige zijde.
22 september 2009 – 21:46
Het is 2009 en op 9 november is het dus precies twintig jaar geleden dat de Berlijnse Muur viel. Tijd voor een jubileum en een Duits feessie dacht ik. Daarom organiseer ik op 7 november een Mauer Party. Maar in 1989 was ik als 12-jarige nog niet helemaal overtuigd van het nut van die Wende. En terwijl mijn vader me er op wees hoe historisch het was dat een stel Duitsers op tv met hun slechte kapsels in een muur stonden te hakken, dacht ik alleen: ‘Maar vanaf nu winnen ze dus ALTIJD met voetballen!’. Want de DDR die waren ook best wel goed en die ene Hollandse overwinning op West-Duitsland in ‘88 leek zoiets te zijn als die komeet van Halley. Die kwam maar eens in de tachtig jaar voorbij. Als die twee Duitslanden in één team gingen voetballen, werden ze pas echt onoverwinnelijk.
Het liep anders. Duitsland werd sindsdien niet vijf maar één keer wereldkampioen. En ik ben nu volledig op de hoogte van de historische waarde van de gebeurtenissen in de herfst van 1989. Dus gaan we herdenken, bier trinken en Duitse liedjes draaien op de Mauer Party. Details over hoe & waar volgen later.
16 september 2009 – 12:24
Mijn i-pod loopt al vol met favoriete nummers. De selectie waar ik het twee posts terug over had, is nog in volle gang. “Twaalf keer de Stones!” mailde R. “Hoeveel Beatles-nummers zitten er dan niet in?”
Een goede vraag van de man die ooit tijdens een voetbalwedstrijd in de hoogtijdagen van de Britpop een tegenspeler naar een teamgenoot hoorde roepen: “Dek die kanker-Beatle nou!”. Scherpe observatie, want toen pasten R. en zijn kapsel makkelijk in de Fab Four. Zelfs tijdens het spelen van een Rotterdams potje voetbal.
Ja, The Beatles. Geen Ultieme Muziekselectie zonder deze vier. En ze zijn weer volop in het nieuws. Al hun platen opgepoest en opnieuw uitgebracht in dure boxen die zo makkelijk over de toonbank schuiven dat ik me afvraag of we elkaar niet allemaal gek zitten te maken. Wat nou crisis? In de muziekindustrie? Of een crisis in de portemonnee? Niet in die van de Beatlesfans in ieder geval.
Ik ga die box niet kopen. The Beatles hebben heel wat mooie nummers geschreven, maar ik ben geen echte fan. Misschien wel omdat ik niet opgroeide met hun muziek. Mijn ouders hadden een plaat van Doe Maar en een cassettebandje van Boudewijn de Groot, maar niks van The Beatles.
Op mijn twaalfde ontdekte ik de top-40 en een jaar later Guns N’ Roses en toen gaf mijn oom de Stones-LP Tattoo You cadeau, want hij ging over op cd. Ik ben daarom altijd meer van de Stones dan de Beatles geweest. The Beatles kende ik wel van de hits (I Want To Hold Your Hand, Yellow Submarine en het verschrikkelijke Ob-La-Di) en dat vond ik allemaal suf. Pas véél later, toen ik begin twintig was, ontdekte ik ter huize van R. de Beatles pas echt. Hij zette de White Album op en die eerste vier, vijf nummers bliezen me uit mijn sokken. Zo goed! En zo heb ik tot nu toe tien Beatles-nummers gerkozen voor mijn i-pod top-500. Plus twee keer Lennon en één sololiedje van McCartney. Wow, ik vind ze toch toffer dan ik dacht!
Tijdens deze Beatle-week ontdekte ik ook nog een alleraardigst verzamelalbum. Het heet John Lennon’s Jukebox en is samengesteld uit de muziek die in een kofferjukebox (die zelfs een eigen Wikipedia-pagina heeft!) van de ex-Beatle zat. Gave plaat! Staat bommetje vol met rock ‘n’ roll, blues en soul. Ik stuitte er op omdat ik zocht naar First I Look At The Purse, een geweldig soulnummer uit de vroege sixties. Het was van The Contours maar is geschreven door Smokey Robinson die een voor zijn doen behoorlijk venijnige tekst pende. Dit liedje past ook helemaal bij Prinsjesdag en te dure Beatles-boxen bedenk ik me nu. Maar dat was weer het nieuws van gisteren.
12 september 2009 – 16:02
Laatst had ik het met R. over van die muzikanten die Grote Artiesten zijn, maar die in je eigen collectie slechts een marginale rol spelen. Niet omdat je ze slecht vindt, maar omdat: het is niet goed en het is ook niet slecht. Ze laten je ongeroerd. Ik heb dat met Bruce Springsteen en ook een beetje met Bob Dylan. Van Springsteen heb ik één plaat (Darkness On The Edge Of Town) en van Dylan ook één, zijn countryplaat Nashville Skyline, die ik echt heel mooi vind trouwens.
In mijn collectie is Springsteen indie, bedacht ik toen. Als ik een land was, dan stond-ie in kleine zaaltjes te pielen en journalisten zouden zeggen dat het een schande was dat deze Springsteen niet door een groter publiek werd gehoord.
En R. bekende dat hij zo’n relatie had met Stevie Wonder: “Zijn muziek zit echt wel goed in elkaar, maar ik ga het niet gebruiken bij het dj’en en ik zet het zelf thuis ook niet op, dus koop ik het niet” was zijn argument. En ik vertelde R. wat voor een fantastisch album Songs In The Key Of Life is en hoe nog fantastischer Innervisions wel niet is, maar R. wist het zeker: in zijn universum was Stevie Wonder hardstikke indie.
We kwamen op dit verhaal omdat ik mijn i-pod aan het vol zetten ben met de 500 beste liedjes die ik ken. Ik vertelde R. dat ik zonder aanziens des persoons of diens reputatie muziek selecteerde, want een goed liedje is een goed liedje. Dat idee is voor een muzieknerd al heel wat. Ik kies dus ook al mijn guilty pleasures. Want: ik wil alleen toffe liedjes op mijn pod en dat zijn van die liedjes waarbij je hart al na het eerste akkoord een huppeltje maakt en zegt: “Ha! Wat een leuk liedje!” (Ja zo simpel kan het zijn, maar blijkbaar moest ik er twintig jaar over doen om er achter te komen dat niets zo lastig is als simpel van muziek te genieten).
En zo selecteerde ik dus maar 1 liedje van Springsteen en maar 1 liedje van Dylan, maar wel elf van Stevie. The Stones en Bowie zijn hofleveranciers met twee keer twaalf liedjes. Tot nu toe, want ik zit nu op de 300. Die overige 200 dienen zich ongetwijfeld makkelijk aan. Tips zijn welkom, maar ik ben meer benieuwd naar de marginale rol van Grote Artiesten in jullie collectie. Laat maar horen welke ‘heilige koeien’ zich in jullie collecties moeten schikken in een stiefplaatsje!
- Aanstaande vrijdag 4 september speelt King Kong Klub in Exit (Mauritsstraat 173, Rotterdam) haar laatste optreden.
- Entree is 5 (vijf) euro en dus geen 8 (acht) zoals er elders op de internet abusievelijk wordt beweerd.
- De eerste honderd betalende bezoekers krijgen de Eindbaas E.P. in zijn/haar handen gedrukt.
- Op die Eindbaas E.P. staan onze nummers Cowboys van Crooswijk en Hardröcker plus nog een x-aantal remixen.
- Er speelt nog één andere band, Frans Huxie.
- De deuren gaan om 21 uur open. Zorg dat je toch echt wel om 22 uur binnen bent. Dan gaan we spelen.
- Danny heeft nog een flyer gemaakt die het ook allemaal uitlegt, maar ik word er een beetje onrustig van.
- Sorry Danny.
Ik zit sinds een aantal dagen op LinkedIn. Lijkt me leuk om met lezers van dit blog ook via LinkedIn contact te houden.
Ik heb een profiel aangemaakt, omdat ik volop beschikbaar ben voor de volgende klussen: teksten schrijven voor tijdschriften, websites, geschiedenisonderwijs; lezingen over muziekgeschiedenis; presenteren van popfestivals en live talkshows; muziekadvies voor commercials; muzieksamenstelling van radioshows; stadsgids in Rotterdam; interviews.
Kom maar door als u wat heeft. Reageren kan via mijn contactformulier.
Kaat, het tijdschrift over kunst & economie in Rotterdam, besteedde aandacht aan de Hele Gave Huiskameravond. Met de strekking van het artikel ben ik het niet helemaal eens. De HGH’s ontstonden helemaal niet uit economische motieven. Eerder zochten we naar intimiteit en een relaxte sfeer, iets wat (nog altijd) ontbreekt in veel Rotterdamse clubs. Nee joh, we gaven die feessies al toen de bonussen nog als kaviaar door de Maas zwommen en ‘recessie’ slechts een woord was waarmee je Scrabble won.
Maar toch, goede aandacht in een mooi blad. Altijd leuk. Hier het artikel:
Er lag even een pluginnetje overdwars. Vandaar dat deze site even onbereikbaar was. Mijn excuses. Er gebeurde ondertussen genoeg! Zoals Dënial die een erg fijne King Kong remix dropte. Gaat dat horen op zijn MySpace. Laat maar horen als je ‘m vindt rocken. Inzendingen zijn nog altijd welkom. Ik heb echt een paar wereldvreemde interpretaties van onze nummers gehoord. Heel anders dan het origineel maar minstens zo lekker.
