Peter ‘Teps’ de Koning haalt de woorden uit je mond

Ik ben er even een weekje tussen uit en ik zit nu in Engeland. Valt genoeg te schrijven over Ye Olde England.

Zo is daar de Tesco, een supermarktketen. Engelsen houden van bier, studenten houden van bier en ja, ook in Engeland leidt 1 + 1 dan tot 2. De Tesco is blij met dat eenvoudige sommetje, want die studenten halen hun bier bij de Tesco. De gewoonte was dat de studenten daarna het bier in een winkelwagentje laadden en met dat karretje naar hun holen reden. Daar aangekomen bleven die karretjes in de buurt van het studentenhuis staan, want iedereen die ooit wel eens met een LEEG winkelwagentje op straat is geweest, weet hoe onnatuurlijk en lullig dat voelt. (Probeer het maar eens).

De Tesco werd gillend gek om de karretjes uit heel de stad (Colchester - daar zit ik nu) terug te moeten slepen. Winkelwagentjes zijn bovendien duur. Tijd voor drastic action en die vonden ze in de immer voortschrijdende technologie.

Je kan nog altijd met de winkelwagentjes van Tesco over heel de parkeerplaats rijden en de drank dus gewoon in je auto hijsen, maar zodra je met het wagentje de parkeerplaats afrijdt, dan blokkeren de wielen. Aan de rand van de parkeerplaats ligt een rode strip met een sensor er in. Wanneer je met het je trolley over die streep hobbelt, reageert de sensor en gaat de rem op je kar.

Dat is lastig voor de studenten (die in de regel geen auto’s hebben), maar ze lieten zich niet kennen. Een slim (of misschien wel wanhopig) geval, kwam erachter dat wanneer je het winkelkarretje een meter boven de rode streep hield, de wielen dan NIET blokkeerden. “Zo kan je ook de ervaren student onderscheiden van het groentje” doceerde mijn gastheer Cas. “Je ziet eerstejaars karretjes vol bier maar met geblokkeerde wielen naar hun huis slepen. Dat maakt het tot een hels karwei”.

En zo staat de campus van de Universiteit van Essex weer vol met lege winkelwagentjes van de Tesco. De supermarktketen is nu weer aan zet in deze Koude Oorlog met de omvangrijke studentenpopulatie.

Nog iets anders: Over je lullig voelen terwijl je achter een winkelwagentje sjokt. Natuurlijk is het winkelwagentje een Amerikaanse uitvinding, maar het was niet meteen een succesnummer. Verre van zelfs: de Amerikaanse man weigerde achter zo’n ding aan te lopen, omdat hij vond dat hij dan voor lul stond. De supermarktketen (ik denk dat het Wal-Mart was, maar ik weet het niet zeker) huurde toen stoere acteurs in die de hele dag niet anders deden dan met winkelwagentjes door supermarkten heen rijden en dat werd dan weer door de supermarktbaas trots vertoond in zijn reclamespots. Zo ging de Amerikaanse man (en na hem elke man in een land met supermarkten) om. Zo werd ook de koopdrift, die het winkelwagentje (in tegenstelling tot het winkelmandje) nu eenmaal oproept, van de man gestimuleerd.