Peter ‘Teps’ de Koning haalt de woorden uit je mond

Ik lag vanmorgen heerlijk uit te slapen toen ik plots gewekt werd door een knal die de achterpui van mijn portiekwoning er uit leek te blazen. Ha, rekel van me. Liet jij me even hard schrikken! Ik veegde de slaap uit mijn ogen en knikte suffig. Ja, het was weer Oudejaarsdag, de dag van donderslagen, groene strijkers en overig kruittuig, de dag dat je de straat op mag om de brave burgerman weer eens ongenadig hard uit zijn nest te knallen en hem en zijn huisdier fijn de stuipen op het lijf mag jagen.

Met een aantal gelijkgestemde burgermannen hebben we een andere (leukere) manier gevonden om het oude jaar uit te luiden. Gewapend met lange lijstjes en stapels cd’s laten we elkaar de leukste liedjes horen. Hebben we nog iets gemist? Het streelt onze analytische vaardigheden en voorliefde voor ordening om zo het verstreken muziekjaar te behandelen. En met pizza’s, kapsalons, bier, ouzo’s en voor mij een pot thee in de directe nabijheid groeide de avond andermaal uit tot een feesttraditie.

Opvallend om te zien trouwens: zet het schamele aantal van amper zeven gasten bij elkaar. Zeven mannen met een enigszins overeenkomstige muzieksmaak maar met toch enkele opvallend afwijkende voorkeuren, en dezelfde paar albums die ook in de reguliere media veel opduiken komen weer boven drijven.

Ikzelf lees graag wat de favoriete albums van andere mensen waren. Over smaak valt zo lekker te twisten. Ik vond het jaar wat aarzelend van start gaan, maar vanaf september kwamen er toch nog een paar hele fijne albums langs. Daarom op deze plek de top-10 van mijn favoriete platen, te beginnen bij de nummer 10 en dan zo aflopend. Want zo hoor het!

10. The Golden Hour - Firewater
George W wint vier jaar terug voor de tweede keer de verkiezingen en in dezelfde week verbreekt zijn vrouw de relatie en is hij ook zijn huis kwijt. Firewater-zanger Tod A was even klaar met Amerika. Hij besloot intensief door Azië en het Midden-Oosten te gaan reizen.  In Pakistan, Israël, Turkije en Egypte werkte hij samen met lokale muzikanten. Die invloeden gekoppeld aan zijn eigen indierock-achtergrond zorgden voor een fel én dansbaar album dat mijn casbah liet rocken.

9. Out Of Office - New Cool Collective
Zet ik op een zondagochtend met mijn slaperige hoofd de tv aan. Stuit op Vrije Geluiden. Soms een leuk programma, soms een beetje geneuzel. Precies goed voor de zondagochtend. Zie ik daar een band helemaal uit d´r knijter gaan. Stompende surf met latin jazz percussie. Ik herken Benjamin Herman op sax. Zag m al eens live spelen. Ik haal het album en die sjit rockt! Met als absolute uitsmijter het openingsnummer Lang Lang.

8. De Machine - Jeugd Van Tegenwoordig
De JvT mee op de mp3-speler voor mijn treinreis door ex-Joegoslavië deze zomer. Als ik de Balkan zat was, dan stopte ik de Jeugd in mijn oortje. De funkende electroblieps en beats van Bas Bron en de hilarische teksten (‘Gerda, heb jij nog compote in de voorraadkast? Van voor de oorlog tussen die ene en de andere’) maken van De Machine een aanstaande Nederpopklassieker. Ook al is de helft maar écht goed.

7.  Hercules And Love Affair - Hercules And Love Affair
Ik herinner me nog een concert in de Schouwburg van Antony & The Jonsons van een paar jaar terug waar ik me stierlijk heb lopen vervelen. Dit was dan een zijprojectje waar hij alleen op zong want de muzikale regie was in handen van iemand anders. Ouderwetse disco aangevuld met aanstekelijke stoten op (schuif)trompet. Na een vet optreden in de Watt afgelopen november (zonder Antony) was ik helemaal om.

6. Make The Long Road By Walking - Menahan Street Band
Met leden van Antibalas, The Dap-Kings en de begeleidingsband van Amy Winehouse is dit een verzameling van rasmuzikanten die een instrumentale cocktail van jazz, soul, funk, afrobeat en dat Ethiopische seventiesspul serveren. Hele fijne avondplaat.

5. Davila 666 - Davila 666
Uit de review die ik over dit album schreef: ‘De broertjes Davila (ongeveer net zo veel familie van elkaar als The Ramones dat waren) komen van het vakantie-eiland Puerto Rico maar daar valt, op de Spaanse teksten en een primitief klinkende studio na, niets van terug te horen. De Davila’s grossieren in gruizige sixtiespopliedjes met overstuurde gitaren, beukdrums, knerpende tamboerijntjes en whoo-ooh-ooh-koortjes. Dat In The Red Records dit tuig van de richel heeft geplukt en een contract heeft aangeboden, geldt voor iedere garagerocker natuurlijk als een extra aanbeveling’.

4. 4 - Dungen
Psychedelische rock met Zweedse teksten. De drums klinken losjes, de zang is relaxed. De gitarist heeft af en toe een Hendrixiaanse uitbarsting, maar verder all quiet on the Northern front. Super 70s, redelijk onhip, maar zo ambachtelijk als Zweedse kaneelkoek. Lekker hoor.

3. Ana Hina - Natacha Atlas
Was niet altijd even kapot van de cd´s van Natacha Atlas, hoewel ze ontegenzeggelijk een bijzondere stem heeft. Ze werkte al eerder met een klassiek orkest maar dit was de eerste keer dat ze er een heel album mee opnam. Ze zingt materiaal uit de jaren zestig, vooral van de Libanese zangeres Fairuz. Haar stem en de arrangementen zijn zo helder opgenomen en uitgewerkt. Echt fraai, een intiem meesterwerk waarmee ze een muzikale brug slaat tussen Europa en Midden-Oosten.

2. Where You Go I Go Too - Lindstrom
Hans-Peter Lindstrom is één helft van het duo Lindstrom & Prins Thomas, muzikale vernieuwers uit Oslo. Op dit solo-album staan slechts drie nummers waarbij vooral het titelnummer van een half uur opvalt. Ergens tussen Morodor, Pink Floyd, Jean-Michel Jarre, minimal techno en zijn eigen geluid in. Het geluid van retrogroepen uit de toekomst!

1. Scars On Broadway - Scars On Broadway
Gossiemijne, wat was er een hoop te doen over de nieuwe albums van Guns N´Roses, Metallica en AC/DC. En goed beschouwd vielen ze allemaal tegen. Nee joh, de hardrockplaat van het jaar kwam van het schandalig genegeerde Scars On Broadway. Het is het nieuwe project van oud System Of A Down-gitarist Daron Malakian, maar toen dit album niets van de kouwe drukte van die groep had, lieten de SOAD-fans dit album ook liggen. Jammer hoor, want de maniakale killer riffs, loeistrakke drumpartijen en Daron´s vervreemdende teksten en heldere stem mogen zeker gehoord worden. Alles geperst in korte scherpe nummers waarop geen noot te veel wordt gespeeld. Wat mij betreft de soundtrack bij een snel veranderende en vaak verwarde wereld. Klinkt allemaal vrij somber, maar tegelijk gaf dit album me ook een enorme energieboost. Ik heb ‘m echt vaak opgezet tijdens het koken, wassen en overig huishoudelijk werk. En omdat ik ‘m zo vaak draaide, staat-ie op 1.