Peter ‘Teps’ de Koning haalt de woorden uit je mond

Je bent zo jong als dat je je voelt, maar recentelijk vind mijn neus steeds vaker de harde feiten, die er op wijzen dat ook mijn jaren klimmen. Kwam het door de jonge Spartaan naast me die tijdens Feyenoord - Sparta ‘ouwe lùùùl’ naar Kevin Hofland riep? (Hofland is net als ik van 1977).

Nee, niet helemaal. Wat me er werkelijk op wees, was dat ik nu al getuige ben van een aantal opmerkelijke muzikale reünies. Dagblad ‘De Spits’ berichtte op haar voorpagina over een reünie van de New Kids On The Block. Ja, voorpaginanieuws devalueert snel sinds de opkomst van de gratis krantjes. Maar goed, the New Kids dus. NKOTB voor de fans. Dat was 1990 en ik was dus dertien. Een leeftijd waarop je onvoorstelbaar verliefd kan zijn (ik heb een jaar lang een meisje in een parallelklas in stilte bewonderd - één jaar ja!), maar ook met een intense passie kan háten. En die New Kids On The Block, die vond ik meer dan kut. En ze stonden in de Popfoto en de Hitkrant. En tijdens tekenen mocht zelfs hun cassettebandje op. Ik wist zelfs hoe die vijf gassies heten! Ik kom nu nog tot vier: Donny, Danny, Joey, Jordan (die was het populairst). De naam van de lelijkste ben ik effe kwijt. Maar zo plots als ze gekomen waren, zo snel waren ze ook weer verdwenen.

Er voor in de plaats kwam house. Wat al snel weer gabber werd. Gabber was razendpopulair. Bij ons op school kwam één gast die van een school op Rotterdam-Zuid was afgetrapt. Een mager mannetje met een onbetrouwbaar hoofd. Hij had een trainingspack aan en hij had een lok net boven zijn voorhoofd die hij in de gel legde en dan weer zorgvuldig boven op zijn kale hoofd plakte. Ik moest denken aan de kapsels van de farao’s waar we het bij geschiedenis over hadden. Ik dacht dat die gast van Mars kwam. Maar amper een maand later liep de helft van de jongens op school in een Australian trainingsjack en met dat farao-haar. Een half jaar later kwam de kale kop definitief in zwang.

De waterscheiding was definitief. Aan de ene kant gasten met die kale kiets en gabberhouse en aan de andere kant van het schoolplien hing de vergaarbak van alto’s en metalheads rond. Minstens zo slecht gekleed trouwens, in houthakkersbloezen, te grote soldatenkisten, lang haar en pluizige mutsen (één maat van me hield m ook in de zomer op, hoewel hij véél later pas toegaf m vlak voor hij het schoolplein op liep, op te zetten).

Ik was daar. Halfzware Van Nelle shag en walkman met Soundgarden-cassette staan niet op de foto.

De grote meerderheid van de boys zag er echter uit als Arnie van Goede Tijden, Slechte Tijden met van dat gordijntjeshaar en de meeste meisjes hadden een gepermanent kapsel met een een soort kuif die er bij sommige dames bijna uitzag als een waterkering. Het maakte ze soms meer dan vijf centimeter langer.  En niet echt mooier.

Al die herinneringen! Ze komen allemaal weer boven na gisteravond. Want in De Wereld Draait Door kwamen Ray en Anita op prime time vertellen dat ze weer gaan zingen.  Ja, 2 Unlimited komt weer bij elkaar! En als er één groep was, die ik met het fanatisme van een farizeeër heb gehaat, dan was het 2 Unlimited wel. Wat een strontmuziek was dat! En je hoorde het ook overal, in het winkelcentrum, op de radio. ‘We dachten niet dat we tien jaar later nog herinnerd zouden worden’, zei Anita gisteren in dwdd. En dat dacht en hoopte ik toen ook niet.  De tijd is ook niet meer of minder aardig geweest voor hun muziek, want de korte clips van No Limit, The Twilight Zone, Faces en Get Ready For This kwamen langs en ik vond het nog steeds niet mooi. Zelfs niet schattig, vertederend of nostalgisch.

Maar blinde haat? Nee joh. Meer een soort verzuurde irritatie. Het soort gelaten irritatie van een ouwe man.