Het Engelse tijdschrift Q verkoos het nummer Agadoo van Black Lace tot slechtste nummer ooit. Zover ik weet is het hier geen hit geweest, dus ik vind het niet zo vreemd dat ik het niet kende. Ik heb het clipje even bekeken en eens, het is beroerd maar de drummende aardbei vind ik eigenlijk best wel leuk.
De Engelse krant The Guardian vroeg hun lezers of ze het eens waren met de keuze van Q. Dat leverde een vloed aan reacties op. Nu zijn Engelsen zijn tegenwoordig nergens echt goed meer in (behalve in baanwielrennen), maar voor het afzeiken van kutmuziek bezitten ze een onmiskenbaar talent. Een fraaie bloemlezing uit de 400+ (!) reacties op de site:
Loving You by Minnie Riperton makes me homicidal. If she wasn’t dead already, I’d shoot her.
Surely there is nothing worse than “Joyride” by Roxette or “Life after love” by Cher? Both combine mind-alteringly anger-inducing vacuous lyrics with a sound that makes you want to pull your hair out one by one just to drown out the pain of hearing them.
For pretentiousness, Bohemian Crapsody never fails to make me want to embark on a baseball bat wielding rampage on a crowded high street, for banality and sheer ear worm value, Chirpy Chirpy Cheep Cheep makes me wish to have super glue poured in my ears and live under the duvet for a couple of months, and on the grounds of mawkishness, Sting singing Fields of Gold, brings on an unsatiable desire to track the smug bugger down, vomit repeatedly all over him and punch him squarely on the nose.
If you think these are bad (and they are), just wait till we hear the Jade Goody tribute singles. I bet at least one has been recorded, and is just waiting for release the moment she pops her clogs.
Vanmorgen in de trein (Utrecht – Rotterdam, met een détour over Schiphol – ik had dus de tijd) tuurde ik naar het kutweer boven ons platte land en kwam met de volgende vijf muzikale misdaden tegen de mensheid. Waar is het Internationaal Strafhof als je nodig hebt?
5. Barbie Girl – Aqua
Het absolute dieptepunt in het riool van de jaren ‘90 eurodance, maar wel een nummer wat zich helaas ongenadig vastzet in je hoofd. Op Wikipedia staat dat ze in 2007 weer samen kwamen voor een aantal concerten. Blij dat ik daar toen niets van meekreeg.
4. De Vogeltjesdans – Dynamite
Zwitsers, Belgen en Nederlanders beweren allen dat de componist van dit nummer binnen hun landsgrenzen leefde. Waarin kleine volkeren groot kunnen zijn… Er bestaan 370 vertalingen van het lied, maar ik was gelukkig alleen maar bekend met de versie van het Brabantse accordeontrio De Elektronica’s. Op zoek naar beeldbewijs stuitte ik op een nóg weerzinwekkender versie, een Vlaamse houseversie. Klik hier als je durft.
3. Mijn Houten Hart – De Poema’s
Acda & De Munnik waren al vreselijk met hun verantwoorde poëtische-maar-zulke-gewone-jongens-gebleven-muziek, hun samenwerking met Van Dik Hout (bekend van die lelijk gezongen meebrulhit Stil In Mij) onder de naam De Poema’s viel me meer dan rauw op het dak. Als je dit hoort, begrijp je plots een stuk beter waarom de Taliban zo graag alle muziek wil verbieden. De Vogeltjesdans is smakeloos, maar dat heeft tenminste niet de pretenties van dit nummer. Het valse sentiment overtreft zelf het gegalm van hun collega-droeftoeter Marco Borsato, en dat is al een hele prestatie. De slechtste zinnen? ‘Het voordeel van een houten hart / Je bent voorzichtiger met vuur / De splinters zijn voor anderen / Er hoeft geen slot op en is dus helemaal niet duur’. Auw.
2. My Heart Will Go On (Titanic Song) – Celine Dion
De Poema’s doen lekker mee, maar de absolute koningin van het valse sentiment is natuurlijk Celine Dion. Er komt ook maar geen eind aan dit nummer. Het herinnert me aan de tijd dat ik een vakantiebaantje had. Dit nummer kwam vaak op de radio langs en telkens dacht je: ‘Nu moet het toch over zijn’ en dat volgde er nóg een couplet. Krijg ik van De Poema’s vooral jeuk, hier draait ook nog eens mijn maag van om.
1. The Power Of Love - Jennifer Rush
Ik heb aan collega’s gevraagd wie de zangeres van dit nummer was, want ik ken het alleen van de radio. Het lukte me het zo de uitvoerend artieste zorgvuldig uit mijn systeem te blokkeren. Dit nummer vertegenwoordigt alles wat ik lelijk vind aan lelijke muziek: de bombast, de uithalen met veel lucht, de domme tekst waaraan je merkt dat ze er geen zak van meent. Via Wikipedia ontdekte ik dat Celine Dion dit nummer ook heeft gecovered (en dat verbaasde me niks) maar het origineel van ene Jennifer Rush uit 1985 blijft een onovertroffen Guantanamo martelmethode.
Maar meest belangwekkende vraag natuurlijk: welke muzikale misdaden dagen jullie voor een Internationaal Tribunaal??
12 reacties
Wow! Een onderwerp naar m’n hart! Ik ga er over nadenken. Zo terug. Maar ik kan je wel vertellen dat wat mij betreft Paradise By The Dashboard Light erin komt. Hoorspel-wanstalt van de bovenste plank, en sowieso een kwartier te lang.
En meer Jim Steinman-rommel: Celine Dion - It’s all coming back (heet ie zo? je weet wel welke ik bedoel) en Meat Loaf - I Will Do Anything For Love (But I Won’t Do That, en toch met zo’n nummer op de proppen komen… hmmm….)
O, ik kende Aaaaa-gaaaaaa-dooo-dooo-dooo met die drummende aardbei dus wel…
Pfff…
Ten eerste:
Mooi verhaal. Altijd lekker om genadeloos te schijten op (de meest nare kanten van) de popgeschiedenis.
Ten tweede:
Ik denk dat er toch wel wat extra criteria aan toegevoegd moeten worden, toch? Je zegt het zelf al, de vogeltjesdans heeft iig geen pretenties. En eigenlijk veel van de grootste kutmuziek niet. Het wordt pas echt nijpend als de zanger jou probeert te laten geloven dat het product echt inhoud heeft, en dat er een echte emotie (naast: LAAALAAALAAA BIER!! HEEUJJ) overgedragen moet worden.
Ook moet het iig een soort van hitlijstvermelding ergens hebben gehad. Want anders kan ik gemakkelijk Doc Jon, en die ene douche uit hoogvliet selecteren…
Dus. Mijn inzendingen zijn:
- Rihanna - Live Your Life
- O-Zone - Dragostea Din Tei (zie: Rihanna - Live your life)
dus…
Vroeger heb ik altijd de radio uitgezet toen Phil Collins (Genesis of solo) er op kwam.
Inmiddels heb ik al sinds jaren geen radio meer en ben zelden in situaties waar ik met vervelende muziek geconfronteerd word.
… maar Barbie Girl? Hoe kan je dat nou slecht vinden? Don’t you have two ears and a heart?
Als opwarmertje:
Cyndi Lauper - True Colors
rest van het lijstje volgt nog
ps. Peter, bravo!
Te mooi om waar te zijn, dit onderwerp.. Heb er dus ook wat langer over nagedacht. Natuurlijk zijn Celine Dion en Phil Collins duivelsgebroed, maar dat vond ik net iets te voor de hand liggend.
Mijn bijdrage is het nummer Dolphin’s Cry van Live. Dat nummer is de piek op de plastic kerstboom met knipperlichtjes die het ouvre van deze band is. Daarnaast speelt mijn persoonlijke antipathie tegen zanger Ed Kowalczyk hiebij een rol. Doe een shirt aan, man. Er groeit een regenwoud op je kippenborst.
Maar het nummer zelf spant natuurlijk de kroon, Van een beetje bombast is nog nooit iemand doodgegaan, maar in de mate waarop deze band het op je af vuurt kunnen er best wel eens gewonden gaan vallen. Ik ben benieuwd waar Ed zijn religieuze rijmwoordenboeken haalt, je sinterklaasgedicht is wat mij betreft helemaal af met de openening
“The way you`re bathed in light
Reminds me of that night
God laid me down into your rose garden of trust
And I was swept away
With nothin` left to say”
Of Ed zijn grote afsluiter ook op het boek Openbaringen baseert vraag ik me af, ik vermoed dat ie zichzelf even met Jezus verwart namelijk; “”Singin` la da da da, da da da
Come to me” Snap je nu waarom die dolfijnen huilen?
Hmmm, ik dacht dat de Fransen juist goed waren in het baanwielrennen, nu Theo Bos het laat afweten.
Maar wel een onderwerp naar mijn hart.
Bohemian Rhapsody is voor mij de onbetwiste nummer 1. Een samenraapsel van zooi dat nog eens veels te lang duurt.
Ook kut:
- Hotel California - The Eagles (En dat is niet alleen vanwege die wanstaltige gitaar aan het begin)
- Blind Melon - No Rain (echt alles aan dit nummer is tenenkrommend, maar zijn stem het meeste denk ik)
- Spin Doctors - Two Princes (heeft geen uitleg nodig)
New Radicals - Get what you give (tot vervelens toe die teringherhaling die je niet uit je kop krijgt)
Jeff Buckley is (was, hehe) ook altijd wel vreselijk irritant met z’n oeverloze (hehe, mississippi) gegil, maar er is één nummer, ik meen Last Goodbye (hehe hoe ironisch, hij is dood!) waar ie je gewoon LASTIGVALT met geschreeuw en gegil, zelfs als je het heeeeel zacht zet! Zal de frequentie wel zijn of zo. Op m’n werk wordt ie weleens gedraaid, en als ik dan de afstandsbediening heb zet ik ‘m om de 5 seconden een tikje zachter, soort langzame fade-out (hehe, nu hoor je ‘m niet meer!)
Meest terechte dode artiest na Freddy Mercury en Lane Staley. Of was dat de vraag niet?
Beste mensen,
Hartelijk dank voor de reacties. Ik dacht wel dat jullie hier voor te porren waren. De meeste suggesties schoten ook door mijn hoofd maar een enkeling ook niet. Land Of Confusion van Genesis en Hotel California vind ik zelfs tof, hoewel ik me goed kan voorstellen dat andere mensen er de schurft aan hebben.
Props naar Daniel die met iets op de proppen kwam, wat ik over het hoofd zag. Inderdaad: Live. Wat een berg valse lucht, wat een misplaatst drama. Lillik! Trouwens, iedereen weet dat God klinkt als Johnny Cash, Jezus als Stevie Wonder en Ed Kowalczyk als een no-no met een uit de klauwen gelopen Jeruzalem Syndroom.
Alternatieve muziek begon ooit met Mudhoney, daarna kwam Nirvana maar hoe konden we in Godsnaam ooit eindigen bij Live? Twee woorden: Pearl Jam. De band die stadionmeuk verkocht als alternative’s jongste sensatie. En de band die Creed, Nickelback etc inspireerde. Maar PJ is niet de kutste band ooit. Ze zijn hooguit flink overschat, net als heer Buckley, ja. Al heerste er veel te lang een taboe onder Serieuze Muziekliefhebbers om dát toe te geven (misschien wel omdat zoveel leuke meisjes Buckley-fan waren / zijn). Ik hoorde laatst het origineel van Lilac Wine. Leg dat maar eens naast de versie van Buckley en je hoort precies wat ik bedoel. Het was allemaal lucht.
‘Sup van de 4 Non Blondes vind ik ook wel behoorlijk slecht eigenlijk…
Heerlijk! Wat een top onderwerp…
Alleen vergeet ik altijd welke nummers ik echt verschrikkelijk vind, totdat ik ze hoor of iemand er over begin. Ik laat het wel even op mij inwerken, en wellicht kom ik er z.s.m. op terug!