Peter ‘Teps’ de Koning haalt de woorden uit je mond

Mijn i-pod loopt al vol met favoriete nummers. De selectie waar ik het twee posts terug over had, is nog in volle gang. “Twaalf keer de Stones!” mailde R. “Hoeveel Beatles-nummers zitten er dan niet in?”

Een goede vraag van de man die ooit tijdens een voetbalwedstrijd in de hoogtijdagen van de Britpop een tegenspeler naar een teamgenoot hoorde roepen: “Dek die kanker-Beatle nou!”. Scherpe observatie, want toen pasten R. en zijn kapsel makkelijk in de Fab Four. Zelfs tijdens het spelen van een Rotterdams potje voetbal.

Ja, The Beatles. Geen Ultieme Muziekselectie zonder deze vier. En ze zijn weer volop in het nieuws. Al hun platen opgepoest en opnieuw uitgebracht in dure boxen die zo makkelijk over de toonbank schuiven dat ik me afvraag of we elkaar niet allemaal gek zitten te maken. Wat nou crisis? In de muziekindustrie? Of een crisis in de portemonnee? Niet in die van de Beatlesfans in ieder geval.

Ik ga die box niet kopen. The Beatles hebben heel wat mooie nummers geschreven, maar ik ben geen echte fan. Misschien wel omdat ik niet opgroeide met hun muziek. Mijn ouders hadden een plaat van Doe Maar en een cassettebandje van Boudewijn de Groot, maar niks van The Beatles.

Op mijn twaalfde ontdekte ik de top-40 en een jaar later Guns N’ Roses en toen gaf mijn oom de Stones-LP Tattoo You cadeau, want hij ging over op cd. Ik ben daarom altijd meer van de Stones dan de Beatles geweest. The Beatles kende ik wel van de hits (I Want To Hold Your Hand, Yellow Submarine en het verschrikkelijke Ob-La-Di) en dat vond ik allemaal suf. Pas véél later, toen ik begin twintig was, ontdekte ik ter huize van R. de Beatles pas echt. Hij zette de White Album op en die eerste vier, vijf nummers bliezen me uit mijn sokken. Zo goed! En zo heb ik tot nu toe tien Beatles-nummers gerkozen voor mijn i-pod top-500. Plus twee keer Lennon en één sololiedje van McCartney. Wow, ik vind ze toch toffer dan ik dacht!

Tijdens deze Beatle-week ontdekte ik ook nog een alleraardigst verzamelalbum. Het heet John Lennon’s Jukebox en is samengesteld uit de muziek die in een kofferjukebox (die zelfs een eigen Wikipedia-pagina heeft!) van de ex-Beatle zat. Gave plaat! Staat bommetje vol met rock ‘n’ roll, blues en soul. Ik stuitte er op omdat ik zocht naar First I Look At The Purse, een geweldig soulnummer uit de vroege sixties. Het was van The Contours maar is geschreven door Smokey Robinson die een voor zijn doen behoorlijk venijnige tekst pende. Dit liedje past ook helemaal bij Prinsjesdag en te dure Beatles-boxen bedenk ik me nu. Maar dat was weer het nieuws van gisteren.