“Kostelijke prak” . Dat zei de vader van een jeugdvriend altijd wanneer zijn moeder-de-vrouw de avondmaaltijd opdiende. Dat eten was altijd van de klassieke stempel: stamppot, aardappelen, kuiltje jus. Ik moest aan die term denken toen ik naar een naam zocht voor een nieuwe rubriek op deze site: een nieuwe serie, die me dwingt vaker een stukje op dit blog te plaatsen. Het is een rubriek geworden waarin ik klassieke popmuziek (vergeten, van toen, oubollig, maar soms ook gewoon goed) belicht. Kostelijke prak dus.
Ik kom tijdens mijn werk zoveel goede oude liedjes tegen. De uitvoerende artiesten zijn dood of vergeten, meestal allebei. In die categorie: Arthur Alexander, een soulzanger uit de vroege jaren zestig. Uitvinder van de countrysoul, oud en redelijk gelukkig geworden en daarom wellicht vergeten in de annalen van de popmuziek. Zijn mooiste lied, Go Home Girl, gaat over een driehoeksverhouding. Net als bij een goede smartlap, wordt het probleem al in het eerste couplet onthuld:
Now me and Frank
We’re the best of friends
And our friendship will never end
But it would hurt him so
For him to know
That I love his girlfriend
Hoe het verder afloopt, kan je hier horen. Trek je niet te veel (of juist te veel) aan van de huisgeknutselde clip die de liedtekst op plastische wijze weergeeft.
