Deze column las ik voor tijdens een debatavond over ‘het thuisgevoel’ in Arminius’:
Milan-thuis, altijd lastig
Mij is gevraagd een column te schrijven over het thuisgevoel. Aangezien we hier vanavond bij elkaar zijn om daar een hele avond over te praten, geloof ik niet dat het me lukt om dat ‘thuisgevoel’ nu, in een stukkie van amper 500 woorden, samen te vatten. Daarom wilde ik juist het tegenovergestelde gevoel onderzoeken: ontheemd zijn.
Een voorbeeld: Luther Blissett was een voetballer voor de Engelse club Watford. Watford is een voorstad van Londen en is beroemd vanwege twee dingen: 1) het is de geboorteplaats van Geri, de roodharige zangeres van The Spice Girls en 2) The Watford Gap, één van de drukste verkeersknooppunten van Engeland.
Met alle respect voor Watford, maar deze stad is niet het centrum van de wereld. Evengoed speelde Blissett een puik seizoen in Watford. Hij scoorde zelfs zo veel, dat het grote AC Milan hem kocht. Maar in het mondaine Milaan, in het machtige San Siro Stadion, rolden alle ballen van zijn voet. Niets lukte. Een Engelse journalist vroeg hem hoe dat nou toch kon. Zuchtend antwoordde Blissett: “Het maakt niet uit hoeveel geld je hier hebt, maar je kan hier nergens Rice Krispies kopen”.
Zonder zijn vertrouwde muesli-ontbijt voelde Blissett zich verloren in Italië. In een zoektocht om de heimwee te verdrijven zocht hij in een vreemde omgeving naar een vertrouwd element, want wat bekend is, dat begeer je. Dat geeft rust. Helaas werkt het leven niet altijd mee: mensen, opvattingen, situaties, ze veranderen constant. In plaats van zich te storten op een prima Italiaans ontbijt met zoete broodjes en sterke koffie, dacht Blissett alleen maar die dampende kom met Rice Krispies.
Wat is dat toch dat mensen zo graag aan hun verleden blijven plakken? Het meest gedraaide liedje van de twintigste eeuw heeft als titel ‘Yesterday’. Het lijkt een diep ingebakken wens van de mens om zijn verleden rooskleuriger voor te stellen. Een verleden “where all your troubles seemed so far away”, maar eigenlijk bedriegen we onszelf. Waarom doen we dat? Het lijkt mij een vorm van zelfbescherming. Als je te veel van je miskleunen onthoudt, durf je uiteindelijk niets meer.
En dat deed Luther Blissett dus. Hij vergat zijn Milanese miskleun en keerde al na één seizoen terug naar Engeland. Vergeven en vergeten? Niet echt. De fans van AC Milan verkozen hem tot ‘slechtste speler van de twintigste eeuw’. Au. Maar wees niet bang, verder gaat het goed met Luther Blissett. Hij werkt inmiddels als trainer van de amateurvereniging Hemel Hempstead Town, op nog geen vijf kilometer van zijn geliefde Watford. En ik heb het voor de zekerheid nog even opgezocht: de lokale supermarkt heeft Rice Krispies in vijf verschillende smaken op de schappen staan.
