Klik hier om de embedded video te bekijken.

Dit is dus één van de dingen waar ik aan werkte: een filmpje met cabaratier Mike Boddé over zijn muzikale smaak. Daar zit een aantal opvallende verrassingen tussen. Er zitten nog een paar filmpjes in de pijplijn. Er volgt dus meer!

Ik hoop echt dat hulporganisaties Haïti structureel kunnen helpen, en dat het land ook op de kaart komt te staan als toeristische trekker met zon, strand en uitstekende muziek. Dat is hun buurland Dominicaanse Republiek ook gelukt dus waarom zou zoiets niet kunnen in Haïti?

Om met die muziek te beginnen: ik vond een geweldige clip van La Perfecta, een Haïtiaanse groep. Wat een nummer, het swingt maar door! Zeven minuten lang. In het begin lijkt het nog wat gewoontjes, maar na een minuut of drie kan je echt niet meer stil blijven zitten. En dan krijg je er nog wat acrobatiek bij als bonus.

Een land is meer dan zijn ellende. Hopelijk zien we in de toekomst meer van Haïti’s zonnige zijde.

Het liep anders. Duitsland werd sindsdien niet vijf maar één keer wereldkampioen. En ik ben nu volledig op de hoogte van de historische waarde van de gebeurtenissen in de herfst van 1989.  Dus gaan we herdenken, bier trinken en Duitse liedjes draaien op de Mauer Party. Details over hoe & waar volgen later.

Een goede vraag van de man die ooit tijdens een voetbalwedstrijd in de hoogtijdagen van de Britpop een tegenspeler naar een teamgenoot hoorde roepen: “Dek die kanker-Beatle nou!”. Scherpe observatie, want toen pasten R. en zijn kapsel makkelijk in de Fab Four. Zelfs tijdens het spelen van een Rotterdams potje voetbal.

Ja, The Beatles. Geen Ultieme Muziekselectie zonder deze vier. En ze zijn weer volop in het nieuws. Al hun platen opgepoest en opnieuw uitgebracht in dure boxen die zo makkelijk over de toonbank schuiven dat ik me afvraag of we elkaar niet allemaal gek zitten te maken. Wat nou crisis? In de muziekindustrie? Of een crisis in de portemonnee? Niet in die van de Beatlesfans in ieder geval.

Ik ga die box niet kopen. The Beatles hebben heel wat mooie nummers geschreven, maar ik ben geen echte fan. Misschien wel omdat ik niet opgroeide met hun muziek. Mijn ouders hadden een plaat van Doe Maar en een cassettebandje van Boudewijn de Groot, maar niks van The Beatles.

Op mijn twaalfde ontdekte ik de top-40 en een jaar later Guns N’ Roses en toen gaf mijn oom de Stones-LP Tattoo You cadeau, want hij ging over op cd. Ik ben daarom altijd meer van de Stones dan de Beatles geweest. The Beatles kende ik wel van de hits (I Want To Hold Your Hand, Yellow Submarine en het verschrikkelijke Ob-La-Di) en dat vond ik allemaal suf. Pas véél later, toen ik begin twintig was, ontdekte ik ter huize van R. de Beatles pas echt. Hij zette de White Album op en die eerste vier, vijf nummers bliezen me uit mijn sokken. Zo goed! En zo heb ik tot nu toe tien Beatles-nummers gerkozen voor mijn i-pod top-500. Plus twee keer Lennon en één sololiedje van McCartney. Wow, ik vind ze toch toffer dan ik dacht!

Tijdens deze Beatle-week ontdekte ik ook nog een alleraardigst verzamelalbum. Het heet John Lennon’s Jukebox en is samengesteld uit de muziek die in een kofferjukebox (die zelfs een eigen Wikipedia-pagina heeft!) van de ex-Beatle zat. Gave plaat! Staat bommetje vol met rock ‘n’ roll, blues en soul. Ik stuitte er op omdat ik zocht naar First I Look At The Purse, een geweldig soulnummer uit de vroege sixties. Het was van The Contours maar is geschreven door Smokey Robinson die een voor zijn doen behoorlijk venijnige tekst pende. Dit liedje past ook helemaal bij Prinsjesdag en te dure Beatles-boxen bedenk ik me nu. Maar dat was weer het nieuws van gisteren.

In mijn collectie is Springsteen indie, bedacht ik toen. Als ik een land was, dan stond-ie in kleine zaaltjes te pielen en journalisten zouden zeggen dat het een schande was dat deze Springsteen niet door een groter publiek werd gehoord.

En R. bekende dat hij zo’n relatie had met Stevie Wonder: “Zijn muziek zit echt wel goed in elkaar, maar ik ga het niet gebruiken bij het dj’en en ik zet het zelf thuis ook niet op, dus koop ik het niet” was zijn argument.  En ik vertelde R. wat voor een fantastisch album Songs In The Key Of Life is en hoe nog fantastischer Innervisions wel niet is, maar R. wist het zeker: in zijn universum was Stevie Wonder hardstikke indie.

We kwamen op dit verhaal omdat ik mijn i-pod aan het vol zetten ben met de 500 beste liedjes die ik ken. Ik vertelde R. dat ik zonder aanziens des persoons of diens reputatie muziek selecteerde, want een goed liedje is een goed liedje. Dat idee is voor een muzieknerd al heel wat. Ik kies dus ook al mijn guilty pleasures. Want: ik wil alleen toffe liedjes op mijn pod en dat zijn van die liedjes waarbij je hart al na het eerste akkoord een huppeltje maakt en zegt: “Ha! Wat een leuk liedje!” (Ja zo simpel kan het zijn, maar blijkbaar moest ik er twintig jaar over doen om er achter te komen dat niets zo lastig is als simpel van muziek te genieten).

En zo selecteerde ik dus maar 1 liedje van Springsteen en maar 1 liedje van Dylan, maar wel elf van Stevie. The Stones en Bowie zijn hofleveranciers met twee keer twaalf liedjes. Tot nu toe, want ik zit nu op de 300.  Die overige 200 dienen zich ongetwijfeld makkelijk aan. Tips zijn welkom, maar ik ben meer benieuwd naar de marginale rol van Grote Artiesten in jullie collectie. Laat maar horen welke ‘heilige koeien’ zich in jullie collecties moeten schikken in een stiefplaatsje!

Ik heb een profiel aangemaakt, omdat ik volop beschikbaar ben voor de volgende klussen:  teksten schrijven voor tijdschriften, websites, geschiedenisonderwijs; lezingen over muziekgeschiedenis; presenteren van popfestivals en live talkshows; muziekadvies voor commercials; muzieksamenstelling van radioshows; stadsgids in Rotterdam; interviews.

Kom maar door als u wat heeft. Reageren kan via mijn contactformulier.

Maar toch, goede aandacht in een mooi blad. Altijd leuk. Hier het artikel: